
Kupując drewno do kominka, często zwracamy uwagę przede wszystkim na jego gatunek, cenę oraz ilość. Wybieramy grab, buk, dąb czy brzozę, licząc na dużo ciepła i długie spalanie. Jest jednak jeden bardzo ważny czynnik, który ma ogromny wpływ na jakość opału – wilgotność drewna kominkowego.
Nawet najlepszy gatunek drewna nie zapewni odpowiedniego ogrzewania, jeżeli będzie zbyt mokry. Wilgotne polana trudniej się rozpalają, dają mniej ciepła, powodują większe zadymienie i mogą przyczyniać się do odkładania sadzy oraz niebezpiecznych osadów w przewodzie kominowym.
Jak sprawdzić, czy drewno jest suche? Ile powinno schnąć? Jak prawidłowo przechowywać drewno kominkowe, aby było gotowe do palenia? W tym artykule wyjaśniamy, na co zwrócić uwagę.
Wilgotność drewna to jeden z najważniejszych parametrów decydujących o jego przydatności jako opału. Świeżo ścięte drzewo zawiera dużą ilość wody, która musi zostać odparowana podczas procesu spalania.
Oznacza to, że część energii uzyskanej podczas palenia nie jest wykorzystywana do ogrzewania pomieszczenia, ale do podgrzewania i odparowywania wody zawartej w drewnie.
W praktyce mokre drewno:
Dlatego przed zakupem drewna kominkowego warto upewnić się, że zostało odpowiednio wysuszone.
Przyjmuje się, że drewno przeznaczone do spalania w kominku powinno mieć wilgotność nieprzekraczającą 20%.
Jest to powszechnie stosowana granica dla sezonowanego drewna opałowego. Im mniej wody znajduje się w drewnie, tym łatwiej przebiega proces spalania, pod warunkiem zapewnienia odpowiedniej ilości powietrza.
Można wyróżnić kilka orientacyjnych poziomów wilgotności:
Warto pamiętać, że pomiar wilgotności powinien być wykonywany na odpowiednio przygotowanej powierzchni drewna. Sam wygląd polana nie daje pewności, że opał jest suchy.
Najprostszym i najpewniejszym sposobem sprawdzenia wilgotności drewna jest użycie wilgotnościomierza do drewna.
To niewielkie urządzenie, które pozwala szybko ocenić, czy polana są odpowiednio wysuszone. Można je kupić w sklepach budowlanych, marketach z narzędziami oraz przez internet.
Dlaczego należy rozłupywać drewno przed pomiarem? Zewnętrzna powierzchnia polana może być znacznie bardziej sucha niż jego środek. Pomiar wyłącznie na korze lub wysuszonej powierzchni zewnętrznej może więc dać błędny obraz rzeczywistej wilgotności.
Warto również zwrócić uwagę na rodzaj urządzenia. Dobry wilgotnościomierz powinien umożliwiać wybór gatunku drewna lub posiadać odpowiednią korektę pomiarową.
Istnieje kilka oznak, które mogą sugerować, że drewno zostało odpowiednio wysuszone.
Suche drewno zazwyczaj:
Są to jednak wyłącznie wskazówki. Nie zastępują pomiaru wilgotności, szczególnie przy większym zakupie drewna.

Czas suszenia zależy od wielu czynników. Znaczenie ma przede wszystkim gatunek drewna, grubość polan, termin ścinki, sposób przygotowania oraz warunki przechowywania.
Najczęściej drewno kominkowe sezonuje się od około jednego roku do dwóch lat, a w przypadku niektórych gatunków nawet dłużej.
Przykładowo:
Brzoza – po odpowiednim pocięciu i rozłupaniu może wyschnąć stosunkowo szybko. Często potrzebuje około 1–2 sezonów suszenia.
Sosna – dzięki mniejszej gęstości może schnąć szybciej niż twarde gatunki liściaste. Ważne jest jednak odpowiednie ułożenie i wentylacja.
Buk – zazwyczaj wymaga około 1–2 lat sezonowania, zależnie od grubości polan i warunków.
Grab – jako bardzo twarde i gęste drewno potrzebuje odpowiednio długiego suszenia. Warto regularnie kontrolować jego wilgotność.
Dąb – często wymaga około 2 lat lub dłuższego sezonowania. Jest drewnem wymagającym cierpliwości, szczególnie gdy polana są grube.
Podane okresy są orientacyjne. Nie należy zakładać, że drewno po upływie określonego czasu automatycznie nadaje się do palenia. Ostatecznie decyduje wynik pomiaru wilgotności.
Odpowiednie przechowywanie ma ogromny wpływ na tempo schnięcia drewna. Nawet dobrze przygotowane polana mogą długo pozostawać mokre, jeżeli zostaną ułożone w niewłaściwym miejscu.
Drewno najlepiej rozłupywać możliwie szybko po przygotowaniu. Mniejsze kawałki mają większą powierzchnię oddawania wilgoci, dzięki czemu schną szybciej niż całe, grube kłody.
Warto również dopasować długość polan do wymiarów paleniska.
Najlepsze miejsce do sezonowania drewna to przestrzeń sucha, przewiewna i dobrze nasłoneczniona.
Drewno powinno mieć możliwość swobodnego oddawania wilgoci. Nie warto ustawiać stosu w ciasnym, zamkniętym pomieszczeniu bez wentylacji.
Stos powinien znajdować się na podwyższeniu, na przykład na paletach, legarach lub specjalnych podporach.
Dzięki temu wilgoć z podłoża nie będzie przenikać do dolnych warstw drewna, a powietrze będzie mogło swobodnie przepływać pod stosem.
Drewno kominkowe powinno być chronione przed opadami atmosferycznymi.
Najlepiej sprawdza się zadaszenie, które zabezpiecza górną część stosu, pozostawiając boki otwarte. Nie należy szczelnie owijać całego drewna folią, ponieważ ogranicza to przepływ powietrza i może prowadzić do zatrzymywania wilgoci.
Nie należy tworzyć zbyt ciasnego stosu. Odpowiednie odstępy pomiędzy polanami ułatwiają przepływ powietrza i przyspieszają suszenie.
Drewno można układać warstwami, pamiętając o stabilności całej konstrukcji.
W normalnych warunkach dobrze wysuszone drewno o wilgotności poniżej 20% jest odpowiednim paliwem do większości kominków przystosowanych do spalania drewna.
Nie należy jednak dążyć do maksymalnego wysuszenia za wszelką cenę. Ważniejsze jest osiągnięcie właściwego poziomu wilgotności i przestrzeganie zaleceń producenta urządzenia.
Bardzo suche, drobne kawałki drewna mogą palić się intensywnie i szybko. Dlatego należy odpowiednio dobierać ilość opału oraz sposób doprowadzania powietrza do paleniska.

Zimą najlepiej przechowywać zapas drewna pod zadaszeniem, w przewiewnej drewutni lub innym suchym miejscu.
Warto przygotować niewielką ilość opału w pobliżu domu, aby nie trzeba było za każdym razem przenosić drewna z odległego składu.
Drewno przeznaczone do bieżącego palenia powinno być suche i chronione przed śniegiem oraz deszczem. Nie należy jednak przechowywać dużych ilości opału bezpośrednio przy urządzeniu grzewczym ani przy źródłach wysokiej temperatury.
Wilgotność drewna kominkowego ma bezpośredni wpływ na komfort palenia, ilość uzyskiwanego ciepła oraz stan kominka i przewodu kominowego.
Najlepiej wybierać drewno o wilgotności nieprzekraczającej 20%. Aby mieć pewność, że opał jest odpowiednio przygotowany, warto korzystać z wilgotnościomierza i regularnie sprawdzać kilka polan z różnych części stosu.
Pamiętaj, że dobre drewno kominkowe to nie tylko odpowiedni gatunek, taki jak grab, buk, dąb czy brzoza, ale przede wszystkim właściwie wysuszony opał.
Odpowiednie sezonowanie, przewiewne miejsce składowania i ochrona przed deszczem sprawiają, że drewno będzie gotowe do użytkowania, zapewniając wydajne i czyste spalanie przez cały sezon grzewczy.